Życie jest małą ściemniarą, francą, wróblicą, cwaniarą plącze nam nogi i mówi idź! wtorek, 25 lutego 2014. Co się stało!? Myślałam, że kiedy River Of Tears - Doro zobacz tekst, tłumaczenie piosenki, obejrzyj teledysk. Na odsłonie znajdują się słowa utworu - River Of Tears. i nie wiedziała, czy dziś jest dziś, czy wczoraj, czy jutro. Deszcz zalał żółte jej oko, patrzące nieciekawie, i nie wiedziała, czy jest nisko w dole, czy wysoko. Bóg przechodząc spojrzał na nią i smutnie, i słodko, gdyż nie wiedział na pewno, na co się jest szarotką Maria Pawlikowska-Jasnorzewska Życie jest małą ściemniarą, francą, wróblicą, cwaniarą. Plącze nam nogi i mówi idź! Zmieniany 1 raz(y). Ostatnia zmiana 18-01-2015 - 20:48:24 przez Acoustic 3 - Iris DeMent zobacz tekst, tłumaczenie piosenki, obejrzyj teledysk. Na odsłonie znajdują się słowa utworu - Acoustic 3. Szybko zobaczyłam, że jest to bardzo pracochłonne i sporo czasu trzeba poświęcić temu, czym chcemy się podzielić. Byłam już myśli żeby zawiesić tego bloga. ALE NIE! Damy radę i będziemy dalej pracować :) Ostatnio bardzo często miewałam różne myśli.. jednak pewna osoba bardzo mi pomogła :) [A]- bardzo mi pomogła.. . Wydaje się, że w pewnym sensie rezygnowałeś dla niej z jakiś swoich zachowań czy robiłeś pewne rzeczy dla niej, niekoniecznie z przekonaniem że to coś co sam byś wybrał. Być może niektóre z tych zmian były korzystne dla Ciebie. Ale niektóre oznaczają rezygnację z siebie, a na dłuższą metę to jest bolesne. Właśnie uniknąłeś wtopienia się w taką rezygnację z siebie na resztę życia. Uczucia to jedno, a wspólne życie z kimś to jednak trochę inna sprawa. W tym aspekcie trzeba się dograć, bo inaczej problemy narastają, a uczucia z czasem zmieniają się i mogą nie wystarczyć do kompensacji. Poza tym z kobietami to różnie bywa i dziś odeszła a za jakiś czas może dojdzie do wniosku że akurat z Tobą to było lepiej i spróbuje wrócić. I tak jesteś do przodu o 3 lata kochania. Nacisnęłam na dzwonek do drzwi. Po chwili usłyszałam kroki i drzwi się otworzyły. -Tosia?- zapytał Bartek z lekkim niedowierzaniem. uśmiechnęłam się krzywo. -Co Ty tu robisz?- pytanie Bartka przywołało wspomnienie rozmowy z rodzicami, oczy mi się zaszkliły a po policzkach mimowolnie znów popłynęły Ej ej ej, co się dzieje?- przyciągnął mnie do siebie po czym wziął na ręce i zaniósł do salonu. Posadził sobie na kolanach a ja cicho płakałam, w Kurka kochulkę wsiąkały łzy. Dopiero po chwili ściągnał mi kurtkę i buty. Wspaniałomyślnie już nie pytał co się wydarzyło. Siedzieliśmy tak dopuki nie zasnęłam. Obudziłam się w środku nocy. Zachciało mi się pić, na początku nie bardzo wiedziałam gdzie jestem i co tu robię, po chwili wszystko wróciło. Równy oddech Bartka leżącego koło mnie i ciepło od niego bijące było uspokajające. Niechętnie wstałam z cieplutkiego łóżka i poszłam do kuchni żeby poszukać jakiejś wody. Dopiero w kuchni uświadomiłam sobie, że jestem ubrana w Bartka koszulkę, doszłam do wniosku że musiał mnie przebrać. Znalazłam do połowy opróżnioną butelkę wody niegazowanej, nie przejmując się za bardzo szukaniem szklanki piłam z butelki, później jeszcze krótka wycieczka do łazienki. Kiedy zobaczyłam swoje odbicie w lustrze przestraszyłam się sama siebie, zapuchnięte oczy, włosy wyglądały jak by cały rok grzebienia nie widziały do tego blada cera, w takim stanie mogłam śmiało iść na halloween. Wróciłam do łóżka i mocno przytuliłam się do Bartka, sen przyszedł bardzo szybko. Kolejny raz obudziłam się kiedy było już widno. Bartka już nie było, zostawił mi tylko karteczkę na poduszce "Jestem na treningu B." Szukałam jakiego kolwiek źródła odmierzającego czas, równie dobrze mogła bym się spodziewać zegara słonecznego na środku pokoju. Poszłam do salonu nie mogąc nigdzie znaleźć telefonu, sprawdziłam ławę i kanapę, nigdzie go nie było. Zastanowiłam gdzie go ostatni raz widziałam, chyba na siedzeniu w samochodzie, a później zgarnęłam go do kieszeni kurtki, kurtka leżała na kanapie ale teraz jej tu nie ma, poszłam na korytaż, wisiała na wieszaku. Sprawdziłam lewą później prawą kieszeń, jest! Rzuciłam okiem na wyświetlacz 9:03 i kilka nieodebranych połączeń: mama i Monika. Nie chciało mi się teraz z nikim rozmawiać. Spowrotem poszłam do kuchni, otworzyłam lodówkę, cienko. Biały ser, pierwszej świeżości to on na pewno nie był, szynka nie wiadomo od jak dawna tam leżała, zmętniałe mleko, koniecznie przydały by się zakupy. Usiadłam przy stole i zastanowiłam się co trzeba kupić, zrobiłam listę, ubrałam się i poszłam do najbliższego sklepu, równocześnie zastanawiając się co zrobić na obiad. Miałam ochotę na rybę, tak!, pieczona ryba to świetny pomysł. Kupiłam wszystkie potrzebne składniki i ruszylam w drogę powrotną do mieszkania. Dochodziła 10, automatycznie włączyłam telewizor żeby nie siedzieć w cichym pustym mieszkaniu, przynajmniej stwarzał pozory że ktoś coś do mnie mówi, wyrzuciłam całą zawartość Bartka lodówki i rozpakowałam zakupy, było stanowczo za wcześnie żeby już brać się za obiad. Wygodnie leżałam na kanapie i oglądałam jakieś powtórki seriali, tak mnie to wciągnęło, że nawet nie zauważyłam kiedy dobiła 12, akurat ryba mi się rozmroziła, natarłam ją przyprawami i włożyłam do piekarnika. Uświadomiłam sobie, że nie mam pojęcia o której wraca Bartek, niby mój chłopak a tylu rzeczy o nim nie wiem. Do ryby miał być ryż ale stwierdziłam że do ugotowania tych białych ziarenek potrzebuję 15 minut więc równie dobrze mogę to zrobić jak Kurek wróci żeby było ciepłe. Podczas kiedy rybka smażyła się w piekarniku wzięłam się za sprzątanie łazienki, pierwsze co to nastawiłam pralkę bo z kosza na brudną bieliznę już się wszystko wysypuje. Myjąc lustro, płytki i wannę robiłam krótkie kursy do kuchni żeby sprawdzić jak rybka, kiedy myłam podłogę piekarnik już był wyłączony a piękny aromat rozchodził się po całym mieszkaniu. Niestety podczas wykonywania tej czynności znów zaczęłam ryczeć, nie mogąc zrozumieć aż tak gwałtownego zachowania rodziców. Kiedy zadzowniły klucze w otwieranych drzwiach siedziałam na zimnych płytkach w łązience oparta o wannę z twarzą schowaną w dłoniach, w takiej też pozycji znalazł mnie Bartek. Bez słowa siadł koło mnie i też oparł się o wannę, przygąrnął mnie do siebie. -Powiedz wreszcie co Ci się stało? Ulży Ci. -Rozmawiałam z rodzicami i... -Kiedy? -Wczoraj, od razu z Warszawy pojechałyśmy z Monią do domu, tzn nie od razu bo jeszcze zahaczyłyśmy o Łódź ale tylko na chwilkę bo... -Dobrze, dobrze co dalej. -Co mam Ci powiedzieć? Rozmowa skończyła się tak, że ojciec trzasnął drzwiami wychodząc z domu a mama poszła za nim. -Czyli zachwyceni nie byli. -Mało powiedziane. -Sprzątałaś?- zapytał Bartek rozglądając się po łazience. kiwnęłam A w piekarniku jest ryba, rozbierz się a ja ugotuję ryż. -Zrobiłaś obiad? Będę Ci dzisiaj cały dzień na rękach wstał i wziął mnie na ręce, zaczęłam się śmiać przez chwilę zapominając o rodzicach. Reszta dnia minęła w spokoju, obejrzeliśmy film, Bartek opowiedział jak przebiegał trening, obiecał mnie jutro zabrać ze sobą. Czułam że będąc w Bełchatowie jestem pod kloszem, tam z Bartkiem moje problemy nie miały znaczenia. -Wiesz że jeszcze musisz napisać maila?- kiwnęłam z rezygnacją głową. Bartek włączył komputer, usiadłam mu na kolanach i zalogowałam się na pocztę. Napisaliśmy wspólnie z Kurkiem maila z potwierdzeniem i wcisnęłam "wyślij". Teraz już nie było odwrotu. _________________________________________________________________ Siemano Robaczki!! :D Co myślicie o braku Bartmana?? Pozwolicie, że sie nie wypowiem na ten temat ponieważ odpowiedź nie była by obektywna bo jak pewnie już wiecie nie przepadam za naszym atakującym ;) Jakie seriale oglądacie? Ja się niezmiernie cieszę, że są teraz nowe odcinki "pierwszej miłości", nie byłam fanką tego serialu dopuki nie poszłam na studia. Mnie i moją współlokatorkę strasznie wciągnął ten serial. Z polkich seriali to jeszcze bardzo lubię "przyjaciółki" ale niestety w najbliższym czasie go nie będzie. :( Do przyszłego poczytania: T. - Witamy i przywitałam się z Ivanem i Ashling. - ich do salonu. - No Iga to może ja pomogę ci w kuchni?-zapytała mnie. - Jasne chodź do Ashling a jak długo znasz Amandę. - Tę kretynkę?-pokiwałam Ona jest okropna,jak dostała te pracę to myślała że wszystko jej wolno i do dziś jej tak zostało. - To prawda że ma faceta?-zapytałam. - On nigdy nie miała faceta,ona uwodzi żonatych nie raz rozwaliła komuś że kiedyś do Ivana się dostawiała,ale wytłumaczyłam jej bardzo spokojnie żeby się odwaliła i mam spokój. - Ale ja nie mam spokoju,wiesz że ona przez cały urlop Bartka wydzwaniała,a kiedyś się wkurzyłam i uderzyłam tego dość,codziennie jest jakaś kłótnia o się. - Nie powinnaś się teraz denerwować. - Ale ja nie potrafię ona potrafi zgotować mi piekło,mam dość gdybym wiedziała że ona jest taka nigdy bym nie pozwoliła mu na ten kontrakt. - Wiem,ale spójrz z innej strony poznałaś mnie,nigdy nie miałam takiej przyjaciółki jak ją. - Wiem jestem wspólnie kolacje i zawołałyśmy chłopaków. - Co kochane dziewczynki przygotowały?-zapytał Ivan. - Coś dobrego Ashling. - Dobra i trochę winka dla Bartek wyciągając z szafki wino. - Ja nie się,a wszyscy razem ze mną. - To ja dotrzymam Idze zaczęliśmy jeść kolację,przy której było wiele sobie różne śmieszne historie w naszym życiu i w przenieśliśmy się do 22:00 usłyszałam dzwonek do drzwi. - Dobra za raz do was wracam tylko do do drzwi,a za nimi stała Amanda. - Cześć się. - Czego tu chcesz?-zapytałam wychodząc na korytarz i zamykając drzwi. - Przyszłam do Bartka. - Mamy teraz gości i nie wyjdzie do ciebie,możesz się w końcu odczepić od podwyższonym głosem. - Nie możesz zakazać mi się z nim - Bartek jest moim mężem i ojcem moich dzieci,nigdy nie będzie - Zobaczymy ja zawsze dostaje to czego się. - Dobra możesz walczyć,ale to ja mam przewagę bo Bartek nigdy na ciebie nie spojrzy. - Wiesz chyba raczej spojrzał wtedy jak jechaliśmy do mojej mamy. - Co ty pieprzysz?-krzyknęłam. - Zapytaj się i zeszła po schodach,weszłam do mieszkania i zrobiło mi się strasznie słabo. - Iga co się stało?-zapytał Bartek. - Wiesz strasznie mi i osunęłam się na nie pamiętam...... I mamy kolejny !!!! Jak myślicie co się stanie z dzieckiem i Igą? Czy jednak doszło do czegoś między Bartkiem a Amandą?Następny już jutro,dziękuję za wasze że tak krótko ale szkoła nie pozwoliła na dłuższy,ale zamierzam się poprawić :) Zapraszam do dalszego czytania i Aga Wcisnęłam sprzęgło, wrzuciłam jedynkę i mocno nacisnęłam pedał gazu z dużą szybkością wyjeżdżając z pod domu rodziców. Przez miasto jechałam ostro, nierozważnie i na pewno złamałam kilka przepisów. Wjeżdżając na drogę krajową w stronę Kielc przyspieszyłam do 110 km/h pomimo, że ograniczenie było do 70. Bez zastanowienia wyprzedzałam tiry z przyjemnością zwiększając obroty Bartowego Audi. Przez całą drogę wskazówka prędkościomierza nie zeszła poniżej 90. -Możesz zwolnić?- zapytał Bartek raczej z zasady niż dlatego, że naprawdę przejmował się tym jak prowadzę samochód. -Co odpowiedziałeś mojej mamie?- odpowiedziałam pytaniem na pytanie patrząc cały czas przed siebie, oczywiście ignorując prośbę Bartka. -Kiedy?- kolejne pytanie. -Co to ma być? Gramy w jakąś grę w której rozmawiamy ze sobą zadając sobie wzajemnie pytania?- i znów pytanie. -Jaka gra? -Kurek!!!- uderzyłam otwartą ręką w Co odpowiedziałeś kiedy moja mama poprosiła Cię, żebyś nie puszczał mnie do Stanów? -Odpowiedziałem, że nie mogę Cię zatrzymać jeżeli to jest Twoim marzeniem i że mam zamiar Cię wspierać w jego spełnianiu i że oni też kątem oka zobaczyłam, że Bartek mi się przygląda, nie odezwałam się już tylko mocniej nacisnęłam pedał gazu. W kompletnej ciszy dojechaliśmy do Bełchatowa o 1,5 godziny wcześniej niż normalnie zawsze zajmowała mi ta sama odległość. Od razu poszłam się wykąpać i przebrać w piżamkę. -Oglądamy coś?- zaproponował Bartek. -A masz coś nowego? -Efekt motyla 3. -O! To włączaj, oglądałeś to już? -Nie, dopiero się dzisiaj ściągnęło. Ledwie zaczęliśmy oglądać usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. -Ja poczłapałam do drzwi. -Cześć. -O cześć Mariusz. -Jest Bartek? -Tak jasne wejdź. -Siema, przyszedłem po tą grę co mi mówiłeś... -Mariusz napijesz się czegoś?- krzyknęłam z kuchni. -Nie, nie już będę weszłam do salonu. -Paulina wzywa?- zapytałam pół żartem, pół serio. -Nie, Paulina pojechała z małym do teściów. -Słuchaj to może zostaniesz, właśnie zabieramy się za oglądanie efektu motyla uśmiechnełam się do niego. -A to w klapnął na kanpę. Zaczęliśmy oglądać ale poczułam, że muszę do łazienki. Posniosłam się z fotela, zrobiłam kilka kroków i zrobiło mi się ciemno przed oczami. Chciałam złapać się oparcia kanapy ale niechcąco złapałam Mariusza za ramię. -Co?- zobaczyłam jeszcze jak Szampon odwraca głowę żeby na mnie spojrzeć a potem również głos Mariusza ale już zdecydowanie cichszy i jakby z Łap ją! Kiedy ponownie otworzyłam oczy zobaczyłam zatroskaną twarz Mariusza i wkurzoną japę Bartka, podał mi wody. -Mówiłem Ci już tyle razy, że masz iść do lekarza to nie jest normalne, że mdlejesz bez naskoczył na mnie mój ukochany. -Nie krzycz na nią, niech wstawił się za mną To nie zdarzyło Ci się to pierwszy raz?- pokręciłam To może w ciąży jesteś? -Wypluj to słowo!!- gwałtownie podniosłam się z kanapy. Mariusz zaczął się Okej, nic nie mówiłem. Reszta wieczoru już minęła w spokoju, tylko Bartek co chwile na mnie zerkał, ale starałam się udawać, że tego nie widzę. _________________________________________________________________ Przepraszam, że późno dzisiaj dodaję, że w środę nic nie napisałam, że krótko ale byłam dzisiaj na meczu Skra- Effector oczywiście w hali legionów w Kielcach. Powiem Wam, że musiałam razem z moim czworgiem znajomych wychodzić w kapturach bo na całą halę tylko my byliśmy za Skrzatami. Jak my biliśmy brawo dla Skry to ludzie się na nas patrzyli jak na jakiś czubków ale fajne przeżycie ;D No i oczywiście zdjęcie z Mariuszem musiało być a do Karola i Wronki nie dało się dopchać ;D Oczywiście wygrali 3:1. Wszystkiego najlepszego dla dzisiejszego solenizanta, sto lat Misiek!! :D W środę nic nie wstawiłam bo odczuwałam mentalną żałobę po ME. Do przyszłego poczytania: T.

życie jest małą ściemniarą dzwonek